پاسخ علف به درخت مغرور: تو از خودت میخوری، من از دیگران:
در روانشناسی به این «سوگیری خودخدمتی» میگویند: انسانها تمایل دارند شکستهای خود را به عوامل بیرونی و موفقیتها را به خود نسبت دهند. درخت دقیقاً دارد همین کار را میکند – لگد خوردن علف را نتیجهی حقارت علف میبیند، اما تبر خوردن خود را تقصیر دیگران میاندازد. جالب اینجاست که علف با هوشمندی این مکانیزم را افشا میکند. سوال برای شما: چند بار در روز ناخواسته نقش درخت را بازی میکنیم؟
راهکار:
این دیالوگ رو میشه به این شکل باز کرد: درخت نماد قدرت ظاهری و غرور است که از درون میپوسد، علف نماد انعطاف و بقاست. شاید پیام واقعی این باشد که قویترین موجودات آنهایی نیستند که دیگران را لگد میکنند، بلکه آنهایی که از هر ضربه درس میگیرند و رشد میکنند. یک دیدگاه تازه: گاهی سکوت و تحمل، از فریاد و تبر قدرتمندتر است.