غرور و شعور: تا کسی یادم نکنه، یادش نمیکنم:
در روانشناسی شناختی، حافظه تابع بار عاطفی است، نه معامله. اصرار بر «تا او به یادم نیاورد، من هم به یادش نمیآورم» در واقع یک «قرارداد محافظتی درونفردی» برای کاهش اضطراب طردشدگی است. اما نظریه بازیها نشان میدهد استراتژیهای تلافیجویانه سختگیرانه در بلندمدت به انزوای متقابل میانجامند. اینجا شعور میتواند با شکستن چرخه، نقش یک میانجی عصبی را بازی کند. آیا شعور بدون غرور میتواند این قفل را باز کند؟
راهکار:
این جمله یک آینه دوطرفه است: انگار در را قفل کردهای و کلید را به طرف مقابل دادهای تا اول او در را باز کند. اما شعور واقعی شاید این باشد که یادآوری یکطرفه هم قدرت است، نه ضعف. کسی که اول به یاد میآورد، دست بالا را در ایجاد پیوند دارد. غرور فقط سپر است، اما شعور میتواند پل بسازد.