غرور و پیام ندادن

چرا با اینکه می‌خواستیم پیام ندادیم؟:

در روان‌شناسی به این پدیده «خطای بنیادی اسناد» می‌گویند: وقتی خودمان پیام نمی‌دهیم، آن را به شرایط نسبت می‌دهیم، اما وقتی دیگری پیام نمی‌دهد، آن را به بی‌میلی و شخصیتش. مغز بین «میل» و «اقدام» فاصله‌ی عصبی دارد؛ دوپامین میل می‌تواند ترشح شود، اما قشر پیش‌پیشانی برای مهار ترس از قضاوت، جلوی انگشت را بگیرد. در روابط، بیش از نیمی از سکوت‌های متقابل ناشی از سوءتفاهم است، نه بی‌میلی.

راهکار:

این جمله در واقع یک خطای ذهنی به نام «ذهن‌خوانی» است؛ ما سکوت دیگران را به بی‌میلی نسبت می‌دهیم، اما برای خودمان شرایط و ترس قائل می‌شویم. پس شاید سکوت طرف مقابل هم مثل سکوت تو، پر از شرایط بوده باشد.