غرور و لجبازی عشقولانه

رفتن طوری که دیدن دوباره‌ات را آرزو کنند:

در روانشناسی به این «واکنش‌پذیری روانی» می‌گویند: وقتی انسان احساس کند چیزی یا کسی را از دست داده، ارزش آن در ذهنش ناگهان چند برابر می‌شود. مغز برای کاهش درد فقدان، تصویر تو را ایده‌آل‌تر از قبل بازسازی می‌کند و همین است که دیدار دوباره را به وسواس تبدیل می‌کند. این سازوکار ربطی به عشق ندارد؛ یک سوگیری شناختی است.

راهکار:

این جمله یک بازی قدرت نیست؛ مرز بین عزت نفس و دلتنگی است: رفتنِ بدونِ بازگشت، آرزوی دیدن را می‌سازد؛ برگشتنِ زودهنگام، آن را نابود می‌کند.