چرا ملیت به‌تنهایی افتخار نیست؟:
در روان‌شناسی اجتماعی، هویت ملی نوعی «خودِ جمعی» است و توهین به آن همان مناطق مغزی درد فیزیکی را فعال می‌کند. اما پژوهش‌ها نشان می‌دهد غرور ملیِ بالا لزوماً با موفقیت فردی یا رضایت از زندگی مرتبط نیست و گاه حاصل مقایسه‌ی اجتماعی جبرانی است. در واقع، هرچه هویت فردی کم‌رنگ‌تر باشد، چنگ‌زدن به هویت جمعی بیشتر می‌شود؛ پارادوکسی که ناسیونالیسم مدرن را به سپری روانی تبدیل کرده است.
راهکار:
از منظر روان‌شناسی اجتماعی، این جمله را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: افتخار به ملیت اغلب جایگزین دستاورد شخصی می‌شود و وقتی «خودِ فردی» ضعیف است، «خودِ جمعی» پررنگ می‌شود. پس شاید پرسش تندتر این باشد: اگر ملیت تنها برگ برنده‌ی هویتی باشد، چه چیزی از هویت شخصی باقی می‌ماند؟