غرور معنوی

غرور به خدا؛ رد غرور دنیوی:

متناقض‌نما: پژوهش‌ها نشان می‌دهند افرادی که به فروتنی ایمانی می‌بالند، خودشیفتگی پنهان بیشتری دارند. در مطالعه‌ای (۲۰۱۲)، خودارزیابی معنوی بالا با «توهم برتری اخلاقی» همراه بود. مغز از اعلام «من به خدا مغرورم» همان لذت غرور دنیوی را می‌برد، اما آن را مقدس می‌نامد. این «میان‌بُر روحانی» است. سؤال: ترازوی سنجش خلوص نیت کجاست؟

راهکار:

اگر این احساس را وارسی کنی، لایه‌ی زیرین آن ممکن است «امنیت وجودی» باشد، نه تکبر. امنیتی که از اتکا به امر مطلق می‌آید و روان‌شناسان آن را پایه‌ی عزت نفس پایدار می‌دانند. این تمایز، غرور معنوی را از غرور دنیوی جدا می‌کند.