غرور هنری

شاهکار و کپی بی‌ارزش؛ وقتی اصالت حرف اول را میزند:

آیا می‌دونستی انیشتین گفته «نبوغ ۱٪ الهام و ۹۹٪ تقلیده»؟ پیکاسو هم گفته «هنرمند خوب کپی می‌کنه، هنرمند بزرگ می‌دزده!» حتی آثار بزرگ مثل سمفونی پنجم بتهوون از تم‌های قبلی وام گرفته. کپی‌برداری همیشه بی‌ارزش نیست؛ گاهی مسیر خلق چیز جدید. به نظر شما چه فرقی بین کپی محترمانه و دزدی هنری هست؟

راهکار:

یه نگاه تازه: خیلی از شاهکارهای تاریخ خودشون اول کپی بودن – مثل «مونالیزا» که صدها کپی ازش کشیدن، ولی هر کدوم یه جور دزدیدنش. پس شاید کپی‌ها بیان‌گر ارزش اصل هم باشن.