غرور الهی در قرآن

غرور را از خدا آموختم: ماجرای نبخشیدن شیطان:

در الهیات اسلامی، نبخشیدن شیطان توسط خداوند نه از کینه، بلکه به دلیل استکبار و عدم درخواست توبه‌ی اوست. اینجا «غرور الهی» با غرور انسانی زمین تا آسمان فرق دارد: غرور خدا حفظ عدالت و نظم کیهانی است. جالب اینکه روانشناسی مدرن نشان می‌دهد نبخشیدن آگاهانه می‌تواند نوعی مرزگذاری سالم باشد، نه ضعف. حال پرسش اینجاست: آیا مرز بین غرور و خودمراقبتی همین جاست؟

راهکار:

این نگاه را می‌توان از زاویه‌ی «مرزگذاری سالم» بازتعریف کرد: عدم بخشش کسی که نه تنها توبه نمی‌کند بلکه بر تکبرش پافشاری دارد، در حقیقت محافظت از عزت نفس و ارزش‌های بنیادین است. خداوند شیطان را نه از سر کینه، بلکه چون شیطان تغییر نکرد، نبخشید. در روابط انسانی نیز گاهی نبخشیدن آگاهانه، یک انتخاب قدرتمندانه برای حفظ سلامت روان است.