غرق شدن در سکوت

غرق در سکوت؛ وقتی صدای شکستن دلت را نمی‌شنوی:

در روان‌شناسی به این پدیده «ناشنوایی هیجانی» می‌گویند: کمربند قدامی مغز که مسئول پردازش درد اجتماعی است، در سکوت طولانی مدت مثل یک فیوز می‌پرد تا خودش را خاموش کند. نتیجه؟ شما فروپاشی عاطفی را حس می‌کنید اما صدایش را نمی‌شنوید. این یک مکانیزم بقا است. حالا سوال: اگر صدای شکستگی را نشنویم، شانس ترمیم بیشتر می‌شود یا فقط دیرتر متوجه عمق زخم می‌شویم؟

راهکار:

گاهی نشنیدن صدای شکستن دل، از نبودنِ صدا نیست؛ گوشِ روح آنقدر زخمی شده که فرکانس درد را فیلتر می‌کند. این یک بی‌حسی محافظتی است، نه بی‌دردی.