نگاه عاشقانه عمیق؛ غرق شدن در چشمان یک نفر:
تماس چشمی پایدار ترشح اکسیتوسین را بالا میبرد و آمیگدال را آرام میکند؛ مردمکها هنگام برانگیختگی عاطفی ناخودآگاه گشاد میشوند و مغز این سیگنال را جذابیت میخواند. پژوهشها نشان میدهند خیره شدن متقابل چهار دقیقهای حتی بین غریبهها صمیمیت عمیق ایجاد میکند. در روانشناسی تکاملی، نگاه طولانی نوعی آزمون اعتماد باستانی است، نه صرفاً شعر.
راهکار:
در نگاه عاشقانه، مغز در کمتر از ۲۰۰ میلیثانیه تصمیم میگیرد آن چهره «پاداش» است یا «تهدید»؛ پس غرق شدن در چشمان کسی شاید کمتر از شعر و بیشتر از یک واکنش عصبی کهن باشد.