اعتماد به اقیانوس: غرق شدن یا مهارت شنا؟:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «سوگیری بقا» باعث میشود خطرات اعتماد را دستکم بگیریم. اقیانوس در ظاهر آرام است اما جریانهای زیرسطحی (مثل خیانتهای ناگهانی) قویتر از هر شناگری هستند. جالب است که بیشتر غرقشدگان، شناگران حرفهای بودهاند. آیا اعتماد کردن بدون غرق شدن امکانپذیر است؟
راهکار:
این استعاره زیبا را میتوان از زاویه دیگری دید: اقیانوس نه خائن است نه وفادار؛ فقط طبیعت خود را دارد. شاید مسئله در انتظار ما از اقیانوس است، نه خود آن. آیا میتوان اعتماد را مثل موجسواری یاد گرفت؟