اعتماد به دریا و غرق شدن؛ نتیجهای تلخ:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «سوگیری اعتماد بیش از حد» وجود دارد: انسانها تمایل دارند خطرپذیری محیطهای ناپایدار را کمتر از واقع تخمین بزنند. دریا دقیقاً چنین محیطی است – قدرتمند، بیثبات و بیتوجه به نیت ما. جالب اینجاست که همین خطای شناختی باعث میشود بعد از هر «غرق شدن»، باز هم به دریای بعدی اعتماد کنیم. چرا مغز ما از این الگو درس نمیگیرد؟
راهکار:
این استعاره به زیبایی نشان میدهد که اعتماد وقتی به چیزی میکنیم که ذاتاً غیرقابل کنترل است، نتیجهاش ناامیدیست. اما شاید بتوان پرسید: آیا جایگزین «اعتماد به قایق» یا «یادگیری شنا» نیست؟ یعنی مدیریت ریسک به جای پرهیز از اعتماد.