غریبه شدن با آدم‌ها

کانسپت غریبه شدن و جدایی تدریجی از عشق:

مغز در تعامل روزانه با یک نفر، حضور او را مثل یک محرک شرطی ثبت می‌کند؛ حذف ناگهانیِ محرک، حس «غریبه‌شدن» را شبیه سوگِ بی‌مرگ می‌کند. جالب‌تر اینکه فاصله معمولاً با یک اتفاق بزرگ نمی‌آید، با حذف تدریجی جزئیات کوچک می‌آید: از «صباح‌بخیر» تا «چه خبر». کدام جزئیات کوچک زودتر از همه از رابطه‌ها حذف می‌شوند؟

راهکار:

این «غریبه شدن» را می‌توان مثل فرسایش یک مسیر دید: نه یک شکست ناگهانی، بلکه حذف تدریجی جزئیات روزانه. قاب تازه این است: فاصله را نه شکست، بلکه بازگشت به مرزهای خودت ببین؛ مثل پنجره‌ای که باز می‌شود تا نور از جای دیگری بتابد.