غمخوار دیگران، بیغمخوار خود:
آیا میدانستید در روانشناسی به این پدیده «خستگی دلسوزی» میگویند؟ افرادی که مدام به دیگران کمک میکنند بدون آنکه برای خودشان فضای حمایتی داشته باشند، دچار فرسودگی عاطفی میشوند. مجنونِ بیلیلا نماد همین تنهایی در پسِ عشقورزی است. سوالی که پیش میآید: چرا فرهنگ ما «غمخواری» را ارزش میداند اما «غمخواری از خود» را نه؟
راهکار:
این بیت به زیبایی پارادوکس مراقبتکنندهای را نشان میدهد که خود نیازمند مراقبت است. شاید بتوان آن را بهعنوان دعوتی به خودمراقبتی دید: همانقدر که به دیگران غمخواری میدهی، لااقل یک لحظه برای دل خودت هم غمخوار باش.