ما تمام میشویم یا غمهای ما؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که خاطرات عاطفی بهمرور زمان تضعیف میشوند، اما غم عمیق گاهی آنقدر در مسیرهای عصبی ریشه میکند که پس از حذف محرک اولیه نیز باقی میماند. این مثل اثر انگشت رنج بر روی مغز است. سوال اینجاست: اگر ما بمیریم، آیا مغز دیگر نمیتواند غم را جاسازی کند، یا غم بهعنوان یک انرژی در جهان جاری میماند؟
راهکار:
نگاه دیگر: شاید غمها هم مثل ما تمام میشوند، چون فقط در ذهن ما وجود دارند. پایان ما یعنی پایان غمهایمان.