اهمیت ندادن؛ راهی برای فرار از غم؟:
تحقیقات عصبشناسی نشون میده که مغز انسان هنگام «اهمیت دادن» شدید، دوپامین و کورتیزول رو همزمان ترشح میکنه. این یعنی هر بار که به چیزی عمیقاً اهمیت میدی، مغزت همزمان بهت پاداش میده و استرس القا میکنه. به همین دلیله که آدمهای حساس معمولاً هم عمیقترین شادیها رو تجربه میکنن، هم عمیقترین غمها. آیا واقعاً میشه بدون این نوسانهای شیمیایی، زندگی رو «کامل» تجربه کرد؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس رو نشون میده: اهمیت دادن باعث غم میشه، اما بیاهمیتی باعث پوچی. شاید راه میانه این باشه که اهمیت بدی، اما وابسته نباشی. مثل باغبانی که به گل آب میده، اما نمیخواد گل مال خودش باشه.