نقل قول لوسی مونتگمری: غم و شگفتیهای دنیا:
پدیدهای به نام «ناپایداری هدونیک» میگوید احساسات منفی ما نیز مانند شادی، موقتی هستند. اما نکته جالبتر اینجاست: حس «شگفتی» (Awe) باعث کوچک شدن درک ما از «خود» و مشکلاتش میشود. پژوهشها نشان میدهند بودن در طبیعت یا تأمل در عظمت دنیا، نشخوار ذهنی را تا ۴۰٪ کاهش میدهد. در واقع مغز ما طوری سیمکشی شده که با کشف «جالبی» دنیا، تهدید بقا را کمتر حس کند. آیا تا به حال تجربه کردهاید که یک غروب آفتاب ناگهان بغضتان را بشکند؟
راهکار:
غم مانند عدسی تاریکی است که باعث میشود زیباییهای دنیا حتی درخشانتر به چشم بیایند. درست مانند شب که ستارهها را نمایان میکند، اندوهِ گذرا میتواند شگفتیهای کوچک را بزرگنمایی کند؛ پس شاید غمگین شدن، پیشدرآمدی برای یک شگفتزدگی عمیقتر است.