غماتو بده به من

غماتو بده به من، خنده‌هام برات:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد خنده و غم هر دو از طریق نورون‌های آینه‌ای مسری‌اند. وقتی کسی می‌خندد، مغز شما همان الگوی الکتریکی را تجربه می‌کند. پیشنهاد شما دقیقاً یک «انتقال زیست‌شیمیایی» است: با خنده‌ات می‌توانی کورتیزول (هورمون استرس) طرف مقابل را کاهش دهی. جالب است بدانید خندهٔ واقعی اندورفین آزاد می‌کند که حتی درد فیزیکی را تسکین می‌دهد. آیا تا به حال شده کسی با خنده‌اش غمت را واقعاً کم کند؟

راهکار:

در روانشناسی به این «تقسیم بار عاطفی» می‌گویند. یک پیشنهاد عملی: می‌توانی با یک فعالیت مشترک مثل تماشای فیلم کمدی یا پیاده‌روی، انتقال خنده را ملموس‌تر کنی.