بالاتر از سیاهی بخت؛ وقتی همه غمهای دنیا سهم توست:
در روانشناسی به این «خطای اسناد شخصی» میگویند؛ مغز برای اتفاقات تصادفی دنبال عامل میگردد و وقتی چند رخداد بد پشتسر هم میآید، «خود» را مقصر یا هدفِ اصلی کل ماجرا فرض میکند. این سوگیری در افسردگی شدیدتر میشود: افراد افسرده اغلب واقعبینانهتر از دیگران میزان کنترلشان بر رویدادها را میسنجند، اما همین واقعبینیِ تلخ، خودش افسردگی را عمیقتر میکند. آیا میشود این «سهم» را توزیع مجدد کرد؟
راهکار:
این شعر را میتوان بازتعریف کرد؛ بهجای «سهم من»، آن را تصویری از رنج مشترک انسانی ببین: غمها در همهجا پخشاند و این تو نیستی که تنها گزینهی همهٔ آنهایی.