شعر بیخوابی: شبهایی که پلکها مهربان نبودند:
بیخوابی فقط یک تجربهی ذهنی نیست؛ پژوهشها نشان میدهند تنها ۲۴ ساعت بیخوابی، فعالیت آمیگدال را تا ۶۰ درصد افزایش میدهد و کنترل قشر پیشپیشانی بر هیجان را ضعیف میکند. از طرفی پلکها سریعترین عضلات بدناند و در هر پلک زدن حدود ۰.۱ ثانیه حرکت میکنند؛ وقتی ناهماهنگ میشوند، بدن در حال ارسال سیگنال خستگی شدید است. جالب اینجاست که مغز در محرومیت از خواب، خاطرات منفی را بهتر از خاطرات مثبت نگه میدارد.
راهکار:
در ادبیات، بیخوابی اغلب نشانهی گفتوگوی ناتمام ذهن با خودش است؛ پلکها وقتی مهربان نیستند، شاید نمیخواهند چیزی را نادیده بگیرند. این صحنه را میتوان به تقابل اراده و تن تعبیر کرد: بدنی که بیدار میماند تا دردی فراموش نشود.