راز سیاهی قلب و شب تاریک:
پارادوکس اولبرز در اخترفیزیک میگوید اگر جهان بینهایت و پر از ستاره باشد، هر نقطه از آسمان شب باید روشن باشد، اما اینطور نیست. سیاهی واقعی شب نتیجهٔ انبساط کیهان و محدودیت سرعت نور است. شاید سیاهی قلب ما هم نشانهٔ گسترش درونی و فاصلهای باشد که هنوز پر نشده. آیا ممکن است تاریکیات نقشهای برای جایی باشد که چیزی در آن متولد میشود؟
راهکار:
اگر تاریکی شب را بخشی از چرخهٔ طبیعت بدانی، تاریکی دل هم میتواند مقدمهای برای طلوع دوباره باشد؛ مثلاً شب عمیقترین جایی است که ستارهها دیده میشوند.