غم روز جدایی

حسرت آشنایی و غم روز جدایی؛ بیتی که دلتنگی را روایت می‌کند:

طبق نظریه بازتثبیت خاطره، هر بار که این بیت را می‌خوانی، مغزت خاطره‌ی آشنایی را از آرشیو بیرون می‌آورد و با احساسِ فعلیِ جدایی دوباره ذخیره‌اش می‌کند؛ یعنی غمِ امروز، حتی تصویرِ روز اول را هم رنگ می‌زند. پس «ای کاش نمی‌دیدم» واقعاً یک بازنویسی عصبی است، نه یک واقعیت تاریخی. آیا ممکن است خودِ همین حسرت، شدتِ عشقی را که بوده فریاد بزند؟

راهکار:

این بیت را می‌شود به جای حسرت، سندِ شجاعتِ عاشق شدن خواند: اگر درد آشنایی تا این حد واقعی است، پس آن لذت و معنا هم به همان اندازه واقعی بوده است.