زمانی که آسمان پر از گردِ غم می‌شود:
در فیزیک اتمسفر، «گرده» یا ذرات معلق (Aerosols) واقعاً روی خلق‌وخوی زمین اثر می‌گذارند. مطالعات نشان می‌دهند غلظت بالای ذرات ریز می‌تواند پراکندگی نور را تغییر دهد، آسمان را مات کند و حتی با افزایش بروز علائم افسردگی در جمعیت مرتبط باشد. این فقط یک استعاره نیست؛ یک اثر قابل اندازه‌گیری است. آیا این اتصال فیزیکی و عاطفی، غم را واقعی‌تر می‌کند یا آن را به یک پدیده‌ی گذرا تقلیل می‌دهد؟
راهکار:
این تصویر قوی از غمِ فراگیر، یادآور مفهوم «ابرهای گذرا» در روانشناسی است. شاید بتوان با تغییر کانون توجه از «کل آسمان» به «تکه‌ای آبی» یا «نور خورشید پشت ابر»، همان حس را در قالبی که فضایی برای حرکت می‌گذارد بازآفرینی کرد.