شعر کوتاه تنهایی و غم نیمه‌شب:
تنهایی ادراک‌شده با فعال‌شدن شبکه پیش‌فرض مغز و نشخوار فکری پیوند دارد؛ مغز در سکوت شب بیشتر به خود ارجاع می‌دهد و غم را به هم‌صحبت تبدیل می‌کند. شخصیت‌بخشی به غم در شعر نوعی فاصله‌گذاری شناختی است که هیجان مبهم را قابل‌نام و قابل‌مدیریت‌تر می‌کند.
راهکار:
این ابیات غم را تنها هم‌صحبت نیمه‌شب تصویر می‌کند؛ همین شخصیت‌بخشی به احساس، نوعی فاصله‌گذاری شناختی است: هیجان مبهم را نام‌دار و قابل‌گفت‌وگو می‌کند. برای عمق‌دادن به متن، همین شعر را از زبان همان غم بنویس؛ پاسخ غم معمولاً کوتاه‌تر و کم‌ترسناک‌تر از سکوتش است.