غم نداشتن تو؛ بخشی از من که همیشه دلتنگ میماند:
مطالعات تصویربرداری مغز نشان میدهد تجربهی «نداشتنِ عزیز» همان مدارهای درد فیزیکی را فعال میکند. حتی عجیبتر: در مغز، بازنماییِ معشوق با بازنماییِ بدن خودمان همپوشانی دارد؛ بنابراین بعد از جدایی، ذهن او را مثل عضوی بریدهشده حس میکند که هنوز جای خالیاش سیگنال درد میفرستد. پس این غمِ همیشگی فقط «احساس» نیست؛ یک واقعیت عصبی است. سؤال: آیا مغز میتواند این ناحیه را بازسازی کند و «اندامِ خیالی» را از بین ببرد؟
راهکار:
اگر این متن برای تو یک حس شخصی است، میتوانی همین دلتنگی را به یک اثر هنری تبدیل کنی: یک نامه کوتاه به همان بخش از وجودت بنویس و بگو این غم چه چیزی را در تو زنده نگه داشته است.