غم ناشناس

دریغ از یک ناشناس؛ حسرت مبهم انسانی:

در روانشناسی، پدیده‌ای به نام «اثر غریبه‌ی قطار» نشان می‌دهد انسان‌ها اطلاعات خصوصی را راحت‌تر به ناشناس‌ها می‌گویند، چون قضاوت برایشان بی‌پیامد است. مغز، ناشناس را بومی خالی برای فرافکنی آرزوها می‌بیند؛ به همین دلیل حسرتِ یک ناشناس گاهی از فقدان واقعی عمیق‌تر می‌شود. این همان مکانیسم «تعاملِ ابهام» است.

راهکار:

حسرتِ ناشناس اغلب نه برای خودِ آن فرد، بلکه برای نسخه‌ای خیالی است که ذهن از او ساخته؛ گاهی آدم‌ها عاشقِ فاصله‌اند، نه شخص.