غم نعلبندیان

سرمای درون؛ تنهایی در سایهٔ خانه و آغوش گرم:

آیا می‌دانستی حس سرما نه فقط فیزیکی، بلکه محصول مستقیم انزوای اجتماعی است؟ پژوهش‌های دانشگاه ییل نشان داده وقتی افراد احساس طردشدگی می‌کنند، دمای اتاق را پایین‌تر تخمین می‌زنند و حتی هوس نوشیدنی گرم می‌کنند. گویا ذهن برای کمبود تماس انسانی، دماسنج بدن را دستکاری می‌کند. شعر نعلبندیان این مکانیزم را به‌زیبایی شکار کرده: خانه و آغوش هست، اما «سرمای وجودی» همه‌چیز را بی‌اثر کرده. این پدیده را «سرمای عاطفی» می‌نامند. سؤال: آیا تا به حال در گرم‌ترین مکان‌ها هم حس سرما کرده‌ای؟

راهکار:

این سطرها انگار از «سرمای وجودی» حرف می‌زنند؛ جایی که گرمای فیزیکی خانه و آغوش نمی‌تواند یخ درون را آب کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند تنهایی مزمن، حس سرما را در بدن افزایش می‌دهد – انگار ذهن برای کمبود ارتباط، دما را پایین می‌آورد. اگر این شعر را حس می‌کنی، شاید وقت آن باشد که به جای جست‌وجوی گرمای بیرون، به منبع سرمای درون سر بزنی. «آیا می‌دانی چه چیزی تو را از درون سرد کرده؟»