غم مخور و خوش باش

رباعی خیام: بی‌وفایی دنیا و راز خوش‌باشی:

خیام، منجم و ریاضیدان، تقویم جلالی را با خطای یک روز در ۳۷۷۰ سال طراحی کرد، دقیق‌تر از تقویم امروزی. اما در شعر، زمان را فاقد ارزش می‌داند و می‌گوید «خوش باش». این دوگانگی، همان تناقض انسانی است: ما می‌کوشیم زمان را اندازه بگیریم اما در مواجهه با آن، تنها یک دم بی‌دغدغه را می‌فهمیم. آیا واقعاً می‌توان همزمان مهندس زمان و شاعر بی‌اعتنایی به آن بود؟

راهکار:

این رباعی فقط دعوت به شادی نیست؛ یک محاسبه‌ی سرد ریاضی است: اگر وفا در ذات جهان نیست، انتظار آن از دیگران حساب اشتباهی است. پس عیش اکنون، منطقی‌ترین تصمیم است.