شعر غمگین: مهاجریم از غمی به غم دیگر:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «چرخهٔ سوگ مزمن» وجود دارد؛ جایی که مغز برای محافظت از خود، غم را با غمی تازه جایگزین میکند تا از فروپاشی کامل جلوگیری کند. این نوعی مهاجرت ناخودآگاه برای بقاست، شبیه استعارهٔ مولانا از «این نیز بگذرد» اما در جهتی تلختر. جالب اینجاست که دوپامینِ ناشی از «رنج تازه» میتواند موقتاً رنج قبلی را بیحس کند.
راهکار:
این بیت یادآور «سوگ جاودانه» در روانشناسی وجودی است: انسانها گاهی بین رنجها پرسه میزنند چون رنجِ آشنا را بر ناآگاهی ترجیح میدهند. شاید بهجای مهاجرت، «پذیرش همزمان» غمها راه رهایی باشد.