شعر شب و شمع و غم؛ وقتی غم و من میمانند:
بر اساس پژوهشهای عصبشناختی، هیجانهای منفی مانند غم با فعالسازی آمیگدال، ترشح نوراپینفرین را افزایش میدهند و همین باعث میشود خاطرات غمگین با وضوح بیشتری نسبت به لحظههای آرام در هیپوکامپ تثبیت شوند. به همین دلیل است که شمع و شب میروند، اما ردّ غم در حافظه میماند. اگر شب بعد شمعی روشن کنی، چه چیزی را میخواهی فراموش نکنی؟
راهکار:
اینجا غم و «من» پس از رفتن شب و سوختن شمع هر دو باقیماندهاند؛ گویی غم به بخشی از هویت تبدیل شده است. اما میتوان تصویر را جابهجا کرد: آنچه واقعاً باقی مانده، آگاهیای است که شمع را به یاد میآورد. اگر «من» را جای شمع بگذاری، هر بار سوختن، نورِ تازهای برای دیدن باقیمیگذارد.