غم جاودانه

تمام شدن ما و ماندگاری غم ها:

دانشمندان دریافته اند که تجربیات عاطفی شدید می توانند از طریق تغییرات اپی ژنتیک به نسل های بعد منتقل شوند. به عبارت دیگر، غم های ما حتی پس از پایان وجود فیزیکی مان، در DNA فرزندانمان به حیات خود ادامه می دهند. از طرفی، خاطرات غم در ذهن اطرافیان ما سال ها پس از مرگ ما زنده می مانند. آیا غم های ما از خود ما جاودانه ترند؟

راهکار:

در نهایت، شاید این غم ها هستند که قصه ما را پس از رفتنمان روایت می کنند؛ مانند ستاره ای که نور آن سال ها بعد از مرگش به زمین می رسد. شاعرانه نیست؟