ونگوگ: غم برای همیشه باقی میماند؛ ریشههای یک جمله:
تحقیقات عصبشناختی نشان داده است که غم مزمن میتواند ساختار هیپوکامپ مغز را کوچک کند، اما همین کاهش حجم با افزایش خلاقیت در نواحی پیشانی ارتباط دارد. ونگوگ در بحبوحهٔ افسردگی، حدود ۲۰۰ نقاشی در دو سال آخر عمرش خلق کرد. به عبارت دقیقتر، غمِ ماندگار نه صرفاً یک حس، که یک بازسازی عصبی است. آیا هنرمندان دیگر نیز چنین الگویی از تبدیل رنج به اثر داشتهاند؟
راهکار:
این جملهٔ مشهور اغلب به اشتباه به عنوان آخرین حرف ونگوگ نقل میشود؛ اما او دقیقاً این عبارت را روی یک تکه کاغذ در جیبش نوشته بود، نه به عنوان وصیت. برای درک بهتر، میتوانی به نامههایش به برادرش تئو رجوع کنی که نشان میدهد غم برایش محرک خلاقیت بود.