غم همیشه همراهمه

غم همدم همیشگی؛ وقتی غم تنهات نمی‌گذارد:

مغز آدمی غم را مثل درد جسمی پردازش می‌کند؛ در اسکن‌های fMRI، طرد اجتماعی همان نواحیِ درد فیزیکی (قشر کمربندی قدامی و اینسولا) را فعال می‌کند. یعنی غم واقعاً در سلول‌ها «احساس» می‌شود و به همین دلیل به یک همراه آشنا تبدیل می‌شود — بدن برای بقا، آشنایی را ترجیح می‌دهد حتی اگر دردناک باشد. آیا ممکن است ما به یک درد آشنا بیشتر از یک آرامش ناآشنا اعتماد کنیم؟

راهکار:

این جمله را بچرخان: غم هیچ‌وقت تنها نگذاشت، چون خودِ تو بودی که کنار خودت ایستادی. پس غم علامت حضور توست، نه نبودنِ دیگران.