غم گرفته

غم گرفته همه کوچه‌های ما؛ روایت تنهایی:

در روان‌شناسی ادراک، غم مثل لنز معکوس عمل می‌کند: پژوهش‌ها نشان می‌دهند افراد غمگین خیابان‌های آشنا را طولانی‌تر، کم‌عابرتر و سردتر می‌بینند؛ پدیده‌ای شبیه تونل ادراکی. رنگ‌ها کم‌رنگ‌تر و صداها دورتر شنیده می‌شوند. همین است که کوچه‌های تکراری ناگهان غریب می‌شوند. آیا شهر ما را غمگین می‌کند یا غم، شهر را؟

راهکار:

کوچه‌های غمگین فقط محیط نیستند؛ آینه‌ای‌اند که حال درون را بیرون می‌ریزند. اگر این غم را به‌جای دشمن، مهمانی موقت ببینی، می‌توانی از پنجره همین کوچه یک تصویر تازه بسازی: یک چراغ روشن، یک قدم کوچک، یا نوشتن یک خط. شهر با تو حرف می‌زند، اما تو انتخاب می‌کنی کدام صدا را بلندتر بشنوی.