من غلیظ تر از غمم؛ شعری برای تهنشینی در اندوه:
در فیزیک، ذرات با چگالی بالا در یک سیال سریعتر تهنشین میشوند (قانون استوکس). روانشناسی از «چگالی عاطفی» میگوید: برخی غمها چنان متراکماند که فوراً در اعماق ذهن رسوب میکنند. جالب اینکه این رسوبات بعدها میتوانند همچون بلورهایی از رفتار دوباره ظاهر شوند. غم تو شاید غلیظترین مایع درون ظرف است. آیا تا به حال رسوبات احساسیات را زیر ذرهبین بردهای؟
راهکار:
در فیزیک، سرعت تهنشینی ذرات به چگالیشان بستگی دارد. اینجا «غلیظتر از غم» بودن یعنی دقیقاً همان قانون استوکس: ذرهای سنگینتر، سریعتر رسوب میکند. حالا تصور کن این رسوب شاعرانه، بعد از تکانهای زندگی، شفافیتی عمیق به حالتی که در آن غوطهوری میبخشد.