چرا غم ما از یاد دیگران می‌رود؟:
مغز انسان برای صرفه‌جویی در انرژی، فقط غم‌هایی رو ذخیره می‌کنه که «بقا» رو تهدید کرده باشن. غم تو، چون توی سکوت گذشته، مغز دیگران اون رو به‌عنوان «تهدید غیرفوری» طبقه‌بندی کرده و پاکش کرده. این پدیده «فراموشی انتخابی» نام داره. سوال اینجاست: آیا غم‌هایی که کسی نمی‌بینه، واقعاً وجود دارن؟
راهکار:
این سوال ریشه در «سوگیری بقا» داره: ما فقط غم‌هایی رو به یاد میاریم که بقیه هم دیده‌اند. غم‌های خاموش، مثل غم تو، از حافظه جمعی پاک می‌شن چون هیچ‌کس شاهدش نبوده. برای فرار از این چرخه، می‌تونی غمت رو به یک «داستان» تبدیل کنی و توی تاو بنویسی تا دیگران هم ببینند و یادشون بمونه.