تفسیر بیتی از حافظ درباره غم فراق و هجران:
حافظ در این بیت از «غم فراق» و «هجران» سخن می‌گوید، اما نکته روانشناختی جالب «پروجکشن» یا فرافکنی است. گوینده تمام دردهای ناشی از جدایی را به معشوق نسبت می‌دهد («غمهای فراقی که نهد همه هجران») تا بار گناه و رنج خود را سبک کند. این مکانیسم دفاعی، تقصیر را به بیرون منتقل می‌کند. آیا در روابط امروزی هم همین الگو را دیده‌اید؟
راهکار:
این بیت از حافظ است. برای درک کامل آن، خواندن کل غزل (غزل ۴۲ در برخی نسخه‌ها با مطلع «دل میرود ز دستم») و توجه به بیت بعدی که می‌گوید «نه هر که چهره برافروخت دلبری داند / نه هر که آینه سازد سکندری داند» مفید است. این تضاد بین ادعا و عمل را روشن می‌کند.