غم بی‌باران

آسمان گرفته را دوست دارم چون درکش می‌کنم:

نکتهٔ شگفت‌انگیز: ابرهای بارانی برای ریزش نیاز به ذرات غبار یا نمک دارند تا قطره‌ها دور آن متراکم شوند. در روانشناسی، «نقطهٔ شروع» برای گریه هم اغلب یک محرک بیرونی است – نه فقط فشار درونی. آیا تا به حال شده یک آهنگ یا نگاه ناگهانی، بارانِ فروخوردهٔ تو را جاری کند؟

راهکار:

این حس رو می‌شه به یه استعارهٔ قشنگ‌تر تبدیل کرد: «ابرها هم گاهی فقط می‌خواهند بمانند، نه اینکه حتماً ببارند.» شاید تو هم اجازه داری گرفته باشی، بدون نیاز به توضیح.