پیشبینی ونگوگ درباره ماندگاری غم:
ونگوگ در نامهای به برادرش تئو نوشت: «غم دوام میآورد.» روانشناسی مدرن میگوید او درست میگفت: مغز ما برای ثبت تجربیات منفی قویتر از تجربیات مثبت سیمکشی شده (سوگیری منفی). این یک مکانیسم بقا بود که اکنون منبع رنج میشود. آیا این «ماندگاری» غم را میتوان به موتور محرک خلاقیت تبدیل کرد؟
راهکار:
میتوان این ایده را گسترش داد: اگر غم همیشه هست، شاید نقشش تغییر کند؛ از یک دشمن به یک مادهی خام همیشگی برای خلق چیزی شخصی، مثل نقاشیهای ونگوگ.