غم عشق مولانا؛ تفسیر بیت عرفانی کوتاه:
از نگاه عصب‌شناسی، درد عشق و درد جسمانی مسیر مشترکی در قشر کمربندی پیشین و اینسولا دارند؛ مولانا با اصرار بر «غمِ عشقش ده» عملاً نوعی مواجههٔ داوطلبانه با درد هیجانی را تجویز می‌کند، چیزی شبیه ایمن‌سازی هیجانی که در روان‌درمانی مدرن برای افزایش تاب‌آوری به کار می‌رود. چرا مدرنیته این درد را اختلال می‌نامد؟
راهکار:
این بیت را می‌توان این‌گونه بازخوانی کرد: مولانا نه غمِ ناشی از فقدان، بلکه غمِ ناشی از وسعت عشق را می‌خواهد؛ گویی عشق آتشی است که هرچه بیشتر بگدازد، حضور معشوق را پررنگ‌تر می‌کند. این یک ضدروایت در برابر فرهنگِ «زندگیِ بی‌درد» است.