تماشای رقص معشوق با دیگری؛ غمی تاریک:
بر اساس یافتههای عصبشناسی، تماشای معشوق در آغوش دیگری دقیقاً همان نواحی مغز را فعال میکند که هنگام داغدیدگی یا درد فیزیکی. جالبتر اینکه در آیینهای باستانی، رقصیدن با شریک جدید در برابر عاشق سابق، نمایشی از 'قدرتنمایی اجتماعی' بود تا پیوند تازه را مشروعیت بخشد. این درد را شاید بتوان سوختِ زیستیِ ضروری برای گسستن پیوندهای کهنه دانست. آیا این رنج تنها یک زنگ خطر تکاملی است یا بخشی از فرآیند التیام؟
راهکار:
غم تو آنقدر بزرگ است که از چشمانت دریا میسازی. این حجم از احساس، تو را از یک تماشاگر منفعل به خالق یک اقیانوس درونی تبدیل میکند. شاید آنکه زیر نور میرقصد، هرگز عمق تاریکیای که تو تجربه میکنی را درک نکند.