غفلت شیعه

غفلت شیعه؛ از گودی قتلگاه تا زندان غیبت:

در روان‌شناسی اجتماعی، «غفلت جمعی» یا اثر تماشاگر نشان می‌دهد هرچه جمع بزرگ‌تر باشد، مسئولیت فردی کمتر احساس می‌شود؛ در روایت‌های شیعی، غیبت امام دوازدهم دقیقاً آزمونی برای شکستن این توهمِ «دیگری اقدام می‌کند» است. جالب این‌که در فیزیک کوانتوم، ذره تا مشاهده نشود در برهم‌نهیِ حالت‌هاست؛ در ادبیات انتظار، «غایبِ حاضر» مرز میان دیده‌شدن و اثرگذاری را جابه‌جا می‌کند.

راهکار:

در ادبیات انتظار، «غیبت» به معنای نبودِ امام نیست؛ مانند خورشید پشت ابر است که نور می‌دهد اما دیده نمی‌شود. از این منظر، غفلت شیعه یعنی فراموش‌کردنِ حضورِ پنهان، نه غیبتِ واقعی.