جواب دندانشکن به غیبت و بیعرضگی آدمهای پشت سرگو:
از منظر روانشناسی تکاملی، غیبت و حرف زدن پشت سر، سلاحی غیرمستقیم برای تضعیف رقیب بدون ریسک درگیری فیزیکی بوده است. پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهند غیبت کردن، مراکز لذت مغز را دقیقاً مثل غذا یا رابطهٔ جنسی فعال میکند؛ یعنی مغز ما به این رفتار پاداش میدهد. اما تناقض بزرگ اینجاست: شنوندهی غیبت، ناخودآگاه به گوینده برچسب «غیرقابلاعتماد» میزند. در واقع، کسی که پشت سر شما حرف میزند، فقط «عرضه» ندارد؛ بلکه زنجیرهای از سوگیریهای مغزی را علیه خودش در ذهن دیگران فعال میکند. آیا سکوت ما در برابر غیبت یک نفر، به معنای تأیید ضمنی آن است؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهی «هزینهی پنهان غیبت» دید: هر بار که کسی پشت سر دیگری حرف میزند، در واقع اعتبار خودش را خرج میکند، نه اعتبار طرف مقابل. بیعرضگی او در مواجههٔ مستقیم، سند زندهی بیاعتباری خودش است. ذهن شنونده بهطور ناخودآگاه این پیام را دریافت میکند: «اگر امروز غیبت دیگران را میکند، فردا نوبت من است.»