گفتگوی من با خودم

سکوت سنگین میان من و خودم؛ صدای شکستن استخوان‌های فردا:

سکوت مطلق برای مغز وجود ندارد؛ وقتی محرک بیرونی قطع می‌شود، شبکه پیش‌فرض مغز فعال می‌شود و گفت‌وگوی درونی چنان بلند می‌شود که «سکوت» را شلوغ می‌کند. در علم مواد زیستی هم استخوان‌ها هنگام فشار یا شکست، امواج آکوستیک منتشر می‌کنند؛ پس «شنیدن صدای شکستن فردا» فقط استعاره نیست، بازنمایی حسیِ تغییرات واقعی درونی است.

راهکار:

شاید آنچه می‌شنوی شکستن استخوان‌های فردا نیست؛ صدای باز شدن قفس سینه‌ی توست برای نفسی که مدت‌هاست حبس شده.