گفتگوی عاشقانه در قبرستان

عشق در قبرستان: از جوانی تا پیری:

ریشهٔ واژهٔ «عشق» در فارسی به گیاه پیچکی اشاره دارد که میزبان را خفه می‌کند. عشق نیز چنین است: در جوانی نادانی می‌آورد، در پیری ناامیدی، اما همیشه طاقت‌فرسا و زیباست. اینجا قبرستان نماد مرگ‌آگاهی است؛ همان جایی که انسان بیش از هر جا به معنای زندگی فکر می‌کند. آیا واقعاً عشق در هر سنی به یک اندازه خطرناک است؟

راهکار:

این دیالوگ یادآور این است که عشق، برخلاف جوانی و پیری، هیچ‌وقت ناامید نمی‌شود؛ فقط شکلش عوض می‌شود. شاید «خوش آمدی» همان پذیرش سرنوشت باشد.