گاه گذر، گاه ماندن؛ دوگانگی زمان:
مغز انسان زمان را به صورت خطی ثبت نمیکند؛ هر خاطره یک «برچسب زمانی» جداگانه دارد. وقتی میگویی «گاه میگذرم، گاه میگذارم»، در واقع مغزت بین دو سیستم حافظهای تصمیم میگیرد: یکی برای رها کردن و دیگری برای نگهداشتن. جالب است که همین دوگانگی باعث میشود بعضی لحظات انگار برای همیشه در ذهن میمانند. آیا تا به حال شده عمداً یک خاطره را «نگهداری» و نگذاری محو شود؟
راهکار:
این بیت دوگانگی میان عبور و توقف را نشان میدهد. شاید بتوانی آن را در قالب یک تصمیم روزمره بازنویسی کنی: «گاهی باید رفت، گاهی باید ماند. کدام را انتخاب میکنی؟»