گاهی باید باخت تا برد؛ آن سوی پنهان موفقیت:
بدنِ ما باخت را جدیتر از بُرد پردازش میکند. آزمایشهای «پتانسیل وابسته به رویداد» روی مغز نشان میدهند پاسخی به نام «منفیبودنِ خطا» با دامنه بزرگتری نسبت به پاسخ بُرد ظاهر میشود؛ یعنی مغز از شکست، نقشهای با وضوح بالاتر برای اقدام بعدی میسازد. قماربازها دقیقاً به خاطر همین جرقهی عصبیِ اصلاحی در «باخت نزدیک» گیر میافتند. آیا واقعاً هر بُردی، یک باختِ درست پردازششده را پشتِ سر دارد؟
راهکار:
این گزاره را میشود با «پارادوکس نابسندگی» دقیقتر دید: سیستمهایی که از شکست مصون میمانند، شکنندهتر میشوند. در عصبشناسی، هر باخت، مغز را وادار به بازنویسی مدل پیشبینیاش میکند؛ درست مثل عضلهای که با پارگیِ کنترلشده قویتر میشود. باخت نه فقط تحملکردنی، که سوختِ ضروریِ مغز برای تنظیمگری و بقاست.