فشار زندگی برای آرامش

پارادوکس غم‌انگیز: مردن برای یک زندگیِ آرام:

در روان‌شناسی به آن «توهم رسیدن» می‌گویند: باور به این که به‌محض دستیابی به یک هدف، آرامش پایدار از راه می‌رسد. تحقیقات هِدونیسم نشان می‌دهد انسان‌ها پس از رسیدن، سریع به سطح شادی قبلی برمی‌گردند. جالب‌تر این که استرس مزمنِ دویدن به سمت آرامش، خود عامل اصلی فرسایش تلومرهای DNA و پیری زودرس است. یعنی تلاش برای آرامش، بیولوژیک ما را زودتر می‌کُشد.

راهکار:

شاید آرامش واقعی یک مقصد نیست که برای رسیدن به آن بمیریم، بلکه کیفیتی است که می‌توانیم در همین لحظه، میانِ همین دویدن‌ها تجربه‌اش کنیم. مغز ما در حالت استراحت، شبکهٔ حالت پیش‌فرضی دارد که فعال‌تر است و به ما حس «بودن» می‌دهد، نه «دویدن».