فرزند فداکار

چرا فرزند فداکار خانواده کمترین احترام را می‌بیند؟:

در روان‌شناسی خانواده به این الگو «فرزند والدگون» می‌گویند؛ عضوی که بیش از حد برای دیگران مایه می‌گذارد، ناخودآگاه جای پدر/مادر همه را می‌گیرد و بقیه فداکاری‌اش را نه محبت، بلکه وظیفه می‌بینند. چون از اول این نقش تثبیت شده، هر وقت هم او نیاز نشان بدهد، خانواده با ناباوری پس می‌زند؛ یعنی در سیستم‌های عاطفی ناسالم، «بخشنده بودنِ زیاد» دقیقاً همان چیزی است که ارزش بخشنده را در چشم دیگران کم می‌کند.

راهکار:

این متن یک تله روان‌شناختی را روایت می‌کند: وقتی کسی بدون مرز همیشه در دسترس باشد، خانواده به او به‌عنوان «پشتیبان ثابت» عادت می‌کند و دیگر دیدنِ نیازهای او برایشان غیرضروری می‌شود. نکته تکمیلی این است که در چنین الگویی، کاهش محبت خانواده ربطی به ارزش واقعی آن فرزند ندارد؛ بلکه نتیجه شفاف نبودنِ مرزها در کل سیستم است.