نوشتن برای فرزندانی که امسال نیستند:
در روانشناسی، «نوشتار بیپایان» یا unfinished business یکی از سنگینترین بارهای ذهنی است. وقتی کسی را از دست میدهیم، مغز مدام حلقههای ناتمام را مرور میکند. نوشتن، در واقع فریب دادن مدارهای پیشپیشانی برای «بستن» آن حلقههاست. جالب است که در فرهنگ ایران باستان، «سنگ مزار» را بهعنوان «یادگار» مینوشتند تا روح درگذشته در خاطرهها زنده بماند. آیا این متن، سنگ مزار دیجیتالی برای فرزندی است که هرگز نخواهد آمد؟
راهکار:
این متن سوگنامهای برای فرزندانی است که دیگر نیستند. اگر نویسنده به دنبال تسکین است، میتواند با نوشتن خاطرات کوتاه از لحظات شیرین با آنها، یادشان را زنده نگه دارد و از سنگینی فقدان بکاهد.